Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De lichamelijke parallel dezer instincten en gevoelens — het affectieve leven — mag men zoeken in de functie van het endocrine apparaat en van het moeilijk daarvan te scheiden autonome zenuwstelsel, dat tot hoog in het cerebrum is georganiseerd. Het mobielmaken van een hersenfunctie, het verleenen daaraan van een qualitatieve noot, een affectnuance, geschiedt niet zonder haar medewerking. De hoogste eenigszins omlijnde vertegenwoordiging van vegetatieve juncties die wij kennen — vóóraan in den cerebrospinalen as — kan men als een samenvatting der physische persoonlijkheid beschouwen. Van haar gesteldheid en medewerking is een bewustzijn der eigen individualiteit en een bewustwording van hersenprocessen zonder twijfel mede-afhankelijk.

Het autonoom-secretorische apparaat zal dus, in zooverre het voor psychotische symptomen oorzakelijke beteekenis heeft, primair veranderingen bewerken in drie groepen van verschijnselen:

1°. in die, welke betrekking hebben op de wijze, waarop het individu zich van zichzelven en van de buitenwereld bewust is; 2°. in de wilsverschijnselen; 3°. in het ontstaan, bestaan en den afloop der affecten en stemmingen.

Eerst secundair zal het denken en handelen — objectief beschouwd — worden getroffen, hoezeer ook de ziekelijke stoornissen daarvan dikwijls bijna ononderscheidbaar met de eerstgenoemde zijn vervlochten.

Men moet zich de werking van den totalen endocrinautonomen toestel op de hersenen niet enkel voorstellen als een physiologischen of, bij ziekte er van, pathologischen prikkel op de hersenen, die daarop met een normale, resp. pathologische reactie antwoorden. Men moet integendeel aannemen dat er — buiten en behalve de reeds genoemde cerebrale vegetatieve centra der tusschenhersenen — in de stamganglien en op bepaalde plaatsen der groote hersenen zekere min of meer omlijnde „centra" bestaan, die als een soort schorsprojectie van autonoom-endocrine functies zijn te beschouwen. Yan

Sluiten