Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op de scheur scherpe randen. De broosheid van dit weefsel vertoont zich ook reeds aan de elementaire vezels, die zoo ligt in kleine fragmenten met scherp afgebroken uiteinden verdeeld worden, en loopt vooral in het oog bij vergelijking met het bindweefsel, dat bij eene grootere fijnheid eene veel meer belangrijke uitrekking toelaat, zonder te scheuren, en, wanneer het scheurt, zich als eene taaije zelfstandigheid aan beide kanten langzaam en kronkelend terugtrekt. De gele banden smelten bij verhitting, zwellen op , en laten na eene volkomene verbranding eene kleine hoeveelheid witte asch achter, die hoofdzakelijk uit phosphorzuren kalk bestaat. Berzelius vond de gele banden van den mensch na eene koking gedurende 16 uren in water onveranderd; eene kleine hoeveelheid lijm, welke hel water alsdan opgelost houdt, zou van bindweefsel afkomstig zijn, dat aan de banden aanhangt en ze doordringt. Uit den nekband van den os verkreeg Eiilenberg (p. 17), na eene koking gedurende verscheidene dagen, eene aanzienlijke hoeveelheid lijm (14 gr. uit 31 gr.). De ligamenta {lava werden door zamengedrongen azijnzuur zelfs na eene digestie van verscheidene weken niet opgelost of verweekt. In zwavel-, salpeter- en azijnzuur lossen zij zich, volgens Berzelius, zonder ontleding en langzaam bij eene gewone temperatuur op, sneller bij verdunning en zachte verwarming. Op dezelfde wijze gedragen zij zich ten opzigte van bijtende potasch. De oplossingen door zuren werden noch door potasch, noch door bloedloogzout, maar wel door galnoten-aftreksel nedergeslagen. Het nederslag, daardoor voortgebragt, is grootendeels in kokend water en alkohol oplosbaar. Eulenberg vond het elastische weefsel in verdunde zuren moeijelijk en met name in verdund zoutzuur nagenoeg in het geheel niet oplosbaar; slechts in verdund zwavelzuur zou het zich spoediger oplossen. Hij bevestigt deszelfs onoplosbaarheid in azijnzuur (1).

(1) Valentin (mülier's Archic, 1838, S. 224) verkreeg uit de elastische vezels, die de binnenste laag der pleura vormen, wanneer liij ze gedurende een kwartier tot een half uur met zamengedrongen azijnzuur in een zandbak trok, eene oplossing, die, na eenigen tijd te hebben gestaan, vrij sterk door cijanidum ferri et potassii werd nedergeslagen. Hiermede was echter in elk geval bindweefsel vermengd.

[Volgens'Mulder (Proeve ene., bl. COS en volg.) behoort het lot de algemeenc

Sluiten