Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zinkt in het water naar beneden, laat alleen door eene sterke drukking eene zeer geringe hoeveelheid dik, met vele zwarte, korrelige vlokken vermengd bloed uitpersen, en wordt in aanraking met de buitenlucht hoogrood gekleurd. In den naasten omtrek van den bloedigen infarctus vertoont zich het longweefsel altijd een weinig zamengedrukt, digter en nu eens bleeker, dan eens rood (maar nooit zoo donker als de infarctus zelf) en met vloeibaar bloed geinfiltreerd. De naburige bronchiaaluiteinden zijn insgelijks met vloeibaar of gestremd bloed opgevuld, hun slijmvlies is rood , los gezwollen, eccbymotisch, als ook de grootere vaten, die zich naaiden infarctus begeven. Het overige der long is gezond, of hyperaemisch, anaemisch of op eenige andere wijze ziekelijk aangedaan (tuberculeus, oedemateus, pneumonisch, gehepatiseerd , emphysemateus), maar altijd scherp van den infarctus afgescheiden. Niet zelden vindt' men kleine sugillatiën onder de pleura; somtijds ontwikkelt zich ook eene borstvliesontsteking boven eenen oppervlakkigen, door het pleura-bekleedsel der longen heen schemerenden infarctus. — Langzamerhand verandert de infarctus zoodanig, dat hij onder eene voortgaande ontkleuring in het bruinroode, bruine en gele, verweekt en daarna gedeeltelijk opgeslorpt, deels uitgeworpen wordt, of dat hij met verlies van zijn vloeibaar gedeelte, tot eene zwarte, harde massa verdroogt (obsolescentie, onware melanosis; I.bl. 104); of dat hij even als een absces of eene hersenapoplexie wordt afgesloten, of eindelijk, dat hij tuberculeus ontaardt. Somtijds wekt de infarctus eene ontsteking op, die geen voor bewerktuiging vatbaar exsudaat ter zijner afsluiting voortbrengt, maar eene ettering, die eene het extravasaat bevattende etterholte vormt. Bij eene uitgestrekte verstopping der bloedvaten, komt het ook dikwijls tot koudvuur, waarbij het extravasaat in eenen wankleurigen, aasachtig stinkenden, verwoestenden ichor veranderd wordt.

De oorzaken van den bloedigen infarctus zijn hoofdzakelijk passive en mechanische stases; de eerste komen tot stand: door langdurige, verzwakkende ziekten (door langdurig liggen op den rug, als hypostases), bij scorbut, dronkaardsziekten, hersen- en ruggemergziekten enz., of als reflexverlamming der vaatwanden, bij verbrandingen, hevige verwondingen, sterke physische prikkels, enz. De mechanische bloedstilstand komt vooral bij ziekten van het hart en der aorta voor, bij misvormingen der borstkas enz. Ontstekingachtige stases kunnen insgelijks verscheuring van haarvaten veroorzaken, maar hier is het bloed te gelijk met een plastisch exsudaat vermengd en vormt dan meer eene haemorrhagische hepatisatie, die echter, volgens engel, den eigenlijken haemoptoischen infarctus daarstelt, dewijl, naar zijne meening, de infarctus, zoo als dezelve hier boven naar iaenb.ec en rokitansky beschreven werd, nog niet als eene bijzondere ziekte is aangetoond. — Oplossingen en verweekingen van het long weefsel (ettering, koudvuur) brengen niet zelden opening van haarvaten en zelfs van grootere bloedvaten te weeg. — Ook is het niet onmogelijk dat de wanden der longvaten, even als de hersenvalen (11. bl. 39) rigide en ligter verscheurbaar worden en daardoor aanleiding tot longbloe-

Sluiten