Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en tusschenpoozende koorts-dyserasie en wel altijd met eene overeenkomstige ontaarding der milt (dikwijls ook der nieren) voor.

INB. De vergrooting der lever komt, behalve door stilstand van bloed en gal en door de beschrevene ontaardingen, ook nog tot stand: door cvsten in de lever (II. bi. 64); door kanker, vooral wanneer hij geïnfiltreefd is (I. bl. 197); door metastatische nederzettingen bij pyaemie (1. bl. 213), vooral na pooraderontsteking (I. bl. 290); door hepatitis met abscesvorming (I. bl. 364).

Ziekteverschijnselen zie later bij leverziekten.

b) De atrophie der lever komt als eene algemeene of als eene gedeeltelijke, in verschillende vormen en ten gevolge van zeer onderscheidene, het zij algemeene, liet zij plaatselijke oorzaken voor. Behalve de ouderdomsatrophie moet men hiertoe brengen : de gele atrophie, de korrelige lever, de secundaire atrophie na vetontaarding, na obliteratie der poortadertakken en galbuizen, alsmede na ontsteking.

«) Gele atrophie der lever (van rokitansky), bestaat in eene zeer acute tering der lever met afplatting derzelve, verbonden met icterus en miltaanzwelling, met groote pijnlijkheid der lever en zenuwtoevallen (I. bl. 242). — Engel beschrijft eene met deze gele Leveratrophie overeenkomende tering der lever op de volgende wijze: de lever heeft daarbij aan omvang verloren, zij is in hooge mate slap, behoudt den vingerindruk even als een oedemateus deel, is ligt verscheurbaar, zonder duidelijk korrelig maaksel, hooggeel van kleur en bloedledig. De spaarzaam afgescheiden gal is dunvloeibaar; lookgroen; het poortaderbloed dunvloeibaar, en helder van kleur. Dezen vorm der leveratrophie neemt men bij zamenpersing der lever door vloeistoffen (in liet peritoneum) waar; zij is verder eene volgziekte na typhus, na het puerperium; zij veroorzaakt somtijds, bij een acuut beloop, icterus, maar brengt bij een chronisch beloop waterzucht te weeg. Tegen rokitansky's beschrijving dezer atrophie voert engel aan, dat zij slechts op enkele afzonderlijke gevallen berust, waar het zelfs niet bewezen was in welke verhouding de gezamenlijke veranderingen tot het lijden der leverstonden, of dit niet veeleer een gevolg der typheus verloopende ziekte was.

/S) Boode atrophie der lever, volgens rokitansky, kenmerkt zich door eene donker bruine of blaauwroode kleur, bloedrijkheid(?), turgor met eene eigenaardige, sponsachtig-elastische resistentie, gemis van korrelig maaksel en schijnbare gelijkvormigheid van het weefsel op -de doorsnede, vermindering van omvang met voorheerschende diktedoormeting. Deze leveratrophie heeft een chronisch beloop, is altijd met torpiditeit der buikzenuwknoopen (?), veneuse onderbuiksplethora en rijkelijke vorming eener zwartbruine of zwartgroene, teerachtige gal verbonden. Op zich zelf wordt zij zelden doodelijk, door eene langdurige tabes, bij eene bestaande overvulJing van het poortaderstelsel. — Be roode leveratrophie komt alleen bij oude personen voor, als plaatselijke uitdrukking van marasmus, en is geene eigenlijke atrophie.

Sluiten