is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leven van voorheeen wou zij niet meer hervatten, zij ging op in haar liefde voor de kleine, werd mannenschuw en ingetogen. Als werkvrouw ploeterde zij heele dagen, en bracht de vrije stonden door bij het kind. Het geluk, de moederweelde steunden haar bij het zware werk. Haar oude kennissen, die zij uit den weg ging, haalden de schouders op voorde dwaze handelwijze vanzoo'n fleurig meisje. Het jongsken was in de buurt besteed in een arm gezin van een duivelstoejager, waar het maar moest meegroeien in de bende der Falconpoort. Kwam het jongsken aan de hand van een ouder meisje voorbij de Stad Bergen, dan riep het aan de deur met zijn drenzerig kinderstemmeken: Moe! Moe!

Dan was zij niet meer te houden, overal in huis scheen haar dit stemmeken te naderen, zij liep naar de deur, nam het kind in de armen, knuffelde het, zoende het, gaf het centen voor snoeperij,sloop dan weer stillekens aan haar werk, als wou zij deze uitbarsting verheimelijken, 's Zondags mocht zij haar kind lang bezitten.

Tillekeek vrouwelijk ingenomen toe, zij was goed voor moeder en kind, en onwillekeurig, onuitgesproken toch afgunstig op die weelde. Zij zag het kind