is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stoeien, hoorde zijn gekraai en gekrijt, zijn gestamel. Zij stak het allerlei lekkers toe, bedelde dan om een kus, vreemd te moede tegenover dat kleine wonder, dat een kind is. De moeder zag haar dankbaar aan ; hier, in dit huis, was zij veilig, en de menschen hielden van haar, hielden van haar kind. Zij had niet gelachen toen Ole ook haar kamer afsloot, lachen deed zij zelden, maar 't had haar getroffen zoo op een voet van gelijkheid te worden behandeld met de andere vrouwen, de ordentelijke vrouwen. Zij had immers geleerd dat aan haar niks gelegen was. Ook zij werd weldra Tille's zwakheid gewaar, zag hoezeer zij verslingerd was op den drank, maar gebaarde van niets. Zij kende haar vlagen van triestigheid, zag haar dan heimelijk het glas aanspreken tot haar oogen troebel stonden, en zij weer zeer vroolijk scheen. Liep zij ook al te zeer buiten het spoor,moest men haar naar bed helpen, niemand waagde er op te zinspelen, verblind door hun groote liefde. Dan gebeurde het wel eens dat Tille den volgende morgen uitging, uren sprakeloos bleef en afgetrokken, zich dagen lang, soms weken onthield, zelfs geen glas bier dronk bij het eten.