is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

elixer haar in de maag, zij werd een beetje duizelig, proefde het bitter genot der verboden vrucht. Wanneer zij maar matig bleef zou het haar geen kwaad doen, was het integendeel een medicijn, een troost.'s Avonds was zij opgewekter, genoot zij haar betrekkelijk geluk. En niemand werd het gewaar, zij zou het voor hen verbergen. De dokter wou haar maar vrees aanjagen.

's Anderdaags herbegon zij heimelijk te drinken. In haar zak had zij steeds pepermunt en koffieboonen. Na elk glaasje knabbelde zij een stukje, dan kon men niets ruiken. Matig was zij immer, zeer matig. Het licht van den dag scheen nu vroolijker, zij zat niet meer te piekeren, haar avondgeluk was heviger, en noch Walt noch de anderen konden iets merken.

Zoolang zij nog niets geproefd had voelde zij zich wee, en het eerste drankje beurde haar reeds op. Weldra werd zij gewaar dat haar eetlust weer afnam ; 's morgens kon zij niets gebruiken. Om dit te verbergen kwam zij laat beneden, dronk een tas koffie, wierp haar brood weg buiten voor de honden en de musschen. Meer om meer stond zij zich toe om de lichte bedwelming te winnen, die menschen en dingen een beter uitzicht