is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zonder kracht. Maar haar borrelkens onthield de dokter haar niet langer,dat kon niet meer baten, die moest zij hebben, meende hij, anders kwamen de aanvallen, de deliriums, terug. Dagelijks voelde zij zich iets zwakker worden, iets verder van het leven afdwalen. Hoe zieker zij werd, hoe meer een verlangen in haar opkwam, het verlangen naar den witten bruidstooi.

Zij ontving geen bezoeken. Mitjewas geweest, maar zij had haar niet ontvangen, vreesde haar druk praten,en zij hadden niets meer gemeens dan voorbije dingen. Walt kwam als voorheen met George, maar zij speelden geen kaart meer, hij sprak over haar met Ole, of zat schijnbaar te luisteren naar het gebazel van zijn gezel, de kommerlooze George.

Enkel Ole en de Dokter betraden het vertrek, maar steeds vluchtig, Ole met de oogen vol tranen, de dokter met ingehouden medelijden. Eens, onwillekeurig, sprak zij hem over het einde.

— Doktoor,ikweet het nu toch... hoe lang kan het nog duren... ik moet het weten... ik moet het weten... om mij in regel te stellen... Het hoesten betert niet... het zal wel rap gedaan zijn... maar ik wil het weten, Doktoor...