is toegevoegd aan uw favorieten.

Wat moeder zong in herfstavonden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zij ging tot den ouden linde, waar zij den doode vond. Zij kuste zijne gebroken oogen, zijn vertrokken mond en zijne koude wangen. En weende erbarmelijk. Zij nam hem in haar armen, en met zacht-klagende stem murmelde zij :

« Och licht ghi hier verslaghen,

Versmoort al in u bloet !

Dat hevet u ghedaen u roemen

Daerbi uw hoogen moed. »

't Was alsof haar leven wegvlood met haar tranen, alsof alle

vreugde in de toekomst verging !

« Och, licht ghi hier verslaghen,

Die mi te troesten plach !

Wat hebbet ghi mi naghelaten

So menich droeven dach !

Dan ging zij tot de burchtzaal, waar zij haar vader vond in gezelschap zijner leenmannen. Sommigen zongen en dronken zuiderwijn uit zilver-gedreven schalen, anderen dobbelden, en velen luisterden naar een minnezanger die hunne koene wapenfeiten verheerlijkte. Een speelman en een nar vervroolijkten de gasten. Nog schooner door haar droefenis, met den trotsche gang eener prinsendochter trad zij nader. Eikendeen zweeg, de stilte drukte zwaar, waar zij trad daar ritselde het gekapt riet en het stroo, waarmee de vloer bestrooid lag.

En es hier niemen inne

Noch heer noch edelman,

Die hier met mi nu desen dooden

Ter aerden helpen can ?

De heeren zwegen stille, en schouwden naar hunnen meester, die, in gramschap ontstoken, zijne gouden drinkschaal aan stukken wrong. Aan zijne rechterzijde grijnsde de laaghartige. Toen keerde de jonkvrouw om, en ging al weenend uit. En dan, dan vervulde zij alleen den droeven plicht, sterk door hare wanhoop.