is toegevoegd aan uw favorieten.

Kroniek der Nederlandsche letteren, 1917-1918

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neen, zooals zij „weet", dat het goed is; en zij kan zich zelfs niet voorstellen, dat die kinderen daarmee hun levensgeluk zouden kunnen verbeuren. Bovendien verliest de figuur van Emilie, in den aanvang een der hoofdpersonen, zich gaandeweg in het gedrang; terwijl de lamlendige Frans de laatste vijftig bladzijden van den roman voor zich en zijn al te romantische romannetjes alleen vraagt.

Want als wij óver den psychologischen en sociolo•gischen roman van Henriet en haar omgeving heen, de satire op de filisters overmatig stapelen, dan zij -wij er nog bij lange niet! Daartusschendoor komen zich de zoetst- of ijselijkst-romantische motieven slingeren: dat van den onbereikbaren en onbegrijpelijk interessanten jongen geleerde, den voornamen en schoonen romanheld, waarnaar Emilie smacht; en dat van het lieve volkskind, zwanger van den rijken jonkman, Frans, die haar verlaat, om dan te worden gered door den edelen en braven kantoorklerk I^eonard; tot Aaltje op haar beurt uit dat huwelijk wegloopt, naar Zwitserland maar liefst, om later, buffetjuffrouw in een kiosk van 't Bois de la Cambre bij Brussel, nog eenmaal, met de vereischte stille tragiek, haar voormaligen minnaar te ontmoeten; en eindelijk dat van de geraffineerde en gedepraveerde coquette, die, tot zijn straf, Frans in haar sadistische netten verstrikt en geestelijk en lichamelijk uitmoordt. Met de sexueele ergheden dezer Maddy moeten wij met alle geweld nog breedvoerig kennis maken, als het boek eigenlijk allang uit is: een wel heel overbodige en vreemd geplaatste kerry-soep aan het eind van zulk een copieus diner!

En onder dat alles, honderden bladzijden lang, -geraken alweer noch Frans, noch Leonard, noch Aaltje, noch Maddy tot een leven, waarin men gelooft. Emilie is veel beter; doch Maddy is een sexueel monster, gelijk oom I/odewijk een kapitalistisch mon-