is toegevoegd aan uw favorieten.

Mijn Brugge

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN MELKMEISJE.

Breng steeds aan d'oude stad de prille j'eugd der velden, Gij, boerenmeisje, frisch als 't krieken van den dag; En pleng de levensmelk, die haar verkwikken mag, Verdrijvend, waar ge treedt, de droomen, die haar kwelden.

De zonne groet, vertrouwd en blijde, u, lijk ze plag,

Zoodra het klepprend emmerpaar u aan komt melden, Gewiegd aan 't witte juk: — ze spiegelt zich maar zelden, Als thans, in 't blank metaal, dat glimmert van haar lach.

En, op de brokkelstoep van 't zwarte huis aan 't schellen, Verschijnt ge, in 't jonge licht, als 't lieve beeld der Mei, Vervult de muffe buurt met geur der klaverwei,

Die, na den winterrouw, weer lentevreugd komt spellen...

Waakt op, wie daar nog slaapt, en vraagt aan room en wei En aan den geest der jeugd uw krachten te herstellen!

22 Sept. 1894.

5