is toegevoegd aan uw favorieten.

Mijn Brugge

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VERLOREN EDEN.

Gij zijt dus niets, mijn trouwe denneboomen,

Niets meer voor mij dan een herinnering.

Al rijst ge, in grauwen wintermist, als droomen, Nog scheemrend daar, waar ik u vinden ging.

Ons bloemenparadijs is dus verloren,

Zijn lommerlanen en zijn perken meê,

En meê de duurbre plaats, mijn uitverkoren,

Waar elke wind de harsen walmen deê.

Toch blijft uw beeld in mijn bezieling leven En roept een rei van levensbeelden op.

In 't duurzaam groen, van blauwend waas omgeven, Blijft gij daar geurend wuiven, top aan top.

Mij lokt nog steeds naar u die kloeke wadem, Ter rustbank, waar mijn harte bleef geboeid,

Die wrange lucht, doorspeeld van rozenadem, Die frissche schaüw, van zonnevuur doorgloeid.

En, bij die tintelluwte is 't zoet te droomen, In Elyseesche rust, van waan omwolkt,

Terwijl de dag alom zijn goud doet stroomen En 't bloemverschiet met elvenvreugd bevolkt.