is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat hard vond, haar alleen te zien weggaan, en toen vervolgde ze tot Klaasje: „ie 'ebben 't waark nog niet doan, hè?" De wenk was duidelijk genoeg; toch zou het praatzieke vrouwje er zich niet aan gestoord hebben, indien niet aan den anderen kant van 't brugje een van hare beste kennissen voorbij was gekomen. Deze moest zij noodzakelijk het nieuwtje vertellen, dus vertrok ze met een haastig „nou, vermeak joew moar wat,'' stapte zoo vlug ze kon het brugje over en beduidde hare vriendin met geheimzinnige gebaren, dat ze wat te zeggen had. „Maaie! Maaie! 'eur ies, ze bind'er!" riep ze half luid.

„Is 't toch woar?" vroeg Maaie. „Wanneer bin z' ekoemen?" Klaasjes duim wees over haar schouder naar den punter achter haar en terstond begreep de vriendin, dat ze juist gearriveerd waren. „Nou, wat donkt joew d'er van?"

Klaasje haalde de schouders op: „wat zal 'k joew zeggen. Nelly is 'n wieze sniggel. Ze nikte mij moar öffen toe."

„Zoo! zoooo!" En beide vrouwen knikten veelbeteekenend, terwijl Klaasje een eigenaardig snuivend geluid liet hooren, 't welk kon doen vermoeden, dat zij haar zakdoek had vergeten. „Moar 't meachien is 'n oarig kiend," vervolgde ze; „dat's 'n engeltien! zee gaf mij zoo voort 'n 'aand toew z'uut den punter kwam; ja, dat's woar, dat's 'n engeltien!" En weer