is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volgde. „En ditte .... wat is dè.t toch?" zei Stijntje, het stuk lijnkoek, waarmee Bello een kastijding was toegediend, voor den dag halend. „Lienkoeke! En nou nog 'n stók brood! woor krig ze ddt nou weer?" „In de spiende, moeder!" zei Annigje, „vanmorgen kreeg ze 't uut de spiende en toen zee ze: „moeder wil 't wel lieden."

„Jonge nog toe! zoe'n kleine beunzink (bunzing)!" zei Geert met een gezicht alsof hij 't eigenlijk wel aardig vond.

Maar Stijntjes stem klonk streng: „nou moarre . .. 't is uut mit de buusse, 'eur! is mij dat 'n rommel! Arregarre nog toe! Die most neudig 'n buusse 'ebben veur 'eur buusdoek! Ze 'ef er 'om niet iens in." „Nee, moeder!" kwam Annigje nog eens tusschenbeide, „de buusdoek bewear i'k aaltied veur 'eur as ze de buusse zoo vol 'ef." Al sprekende tilde ze haar jurkje op en haalde twee kleine, bonte zakdoekjes voor den dag. ,,'t Is toch 'n mireakel!" zei Geert. „Mireakel of gien mireakel," zei zijn vrouw, „ik zal 'eur mörgen spreken of ze mij in de spiende mag goan. Moar," vervolgde ze op veel zachter toon tot haar oudste, „ie moeten neudig noar bedde, mien kiend! en Elssien ook, denk ik. Waacht, ik zal joew gauw de lochte 'ealen.'' Ze haalde van de deel een ouderwetsche blikken lantaarn op drie pootjes en voorzien van drie hoornen ruitjes, waarvan er één als deurtje tevens dienst deed. Een