is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sche; ie konnen wel ers bij joew zelf of rekenen." Stijntje was over 't geheel niet gevoelig voor vleierij, maar zoon enkelen keer een complimentje vond ze toch wel aardig. „Nee," zei ze, ,,'t zwoarste zet ik zelf uut de wege." Toen nam ze de Steenwijker weer op en nu gingen beiden werkelijk lezen. Van dezen dag af werd Nelly niet meer in verlegenheid gebracht door vragen omtrent Johan de Vries; ook hoorde zij geen enkelen maal meer, dat ze bleek zag en goed moest eten. Ze hielp alle morgens vlijtig in de huishouding en ze kwam van alles mooi op de hoogte. Toen er 's Maandags gewasschen moest worden, wilde Nelly helpen, maar Stijntje zei: „nee, an de bealie wil ik joew niet 'ebben, ik waasche zelf, keer ie d eeid moar uut." Dat beteekende, dat ze den vloer moest bijvegen en dat deed ze werkelijk heel aardig. „Ie moeten de bessem plat 'olden, aanders veeg ie alle zaand weg!" riep Stijntje van de deel. „Dan 'oeft er niet zoo veule schoon zaand over; en ie moeten eerst 'n 'eele loage zuudoost uut vegen en dan 'n loage zudewest uut, dan komp er 'n mooie zeewoage, (golf)" Nelly probeerde het zoo goed mogelijk en was verrast over het resultaat. „Ook het zand strooien ging goed, maar toen ze het randje langs de stoelen wilde maken, merkte ze, dat ze het niet goed kon. „Neljy kan nog niet iens loachies zetten," lachten de kinderen. Toen kwam Stijntje te hulp. Het leek alsof ze langzaam met