is toegevoegd aan uw favorieten.

De psychologie der kleutertaal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorgesproken, hoe beter dus; ook hier geldt: goed voorgaan doet goed volgen. Zeer belemmerend voor het spreken-leeren is het onverstand van sommige ouders en de onbedachtzaamheid van veel grootere broers en zusters, die de rollen omkeeren en zélf, als van den weeromstuit, de gebrekkige taal van den dreumes gaan nabouwen. Het kind stamelt dan goedsmoeds door en graaft steeds dieper uit de motorische geheugensporen, terwijl ook de centrale voorstellings-impulsen voortdurend aan kracht winnen. Komt nu toch eenmaal het juiste inzicht en het streven om de fout te herstellen, dan springen de bewegingen telkens als vanzelf op de oude zenuwbanen over. Moeizaam moet als het ware 'n heel nieuwe weg gebroken worden. Dat goed en duidelijk voordoen werkelijk de beste methode is om den kleuter spoedig en korrekt z'n taal te leeren gebruiken, kan blijken uit hetgeen H. A.M. Douwes ons van z'n kinderen meedeelt. „Wij, vader en moeder, spreken de kinderen van het eerste oogenblik af nooit „krom" voor. Wat ze in het eerste en tweede jaar er van willen of beter kunnen maken, moeten ze zélf weten, en.... weten ze ook zelf! Zóó goed, dat de nu vijfjarige zich tusschen z'n eerste en tweede jaar geregeld zelf korrigeerde met de woorden: „Nee, dat zeg ik niet goed," of „Zegt u dat nog's, Papa!" „Papa, dat kan ik niet zeggen," „Papa, hoe is dat?" Mochten ze al eens 'n moeilijk woord verminken, wij vonden dat aardig, zooals ieder, maar wachtten ons wel, om zélf tegenover hen die fout te herhalen. Ope, opoe, botam, mek, apel (aardappel) gosteen (schoorsteen) en honderd dergelijke meer hebben dan ook voor hen slechts 'n oogenblik bestaan. En 't rezultaat? Op tweejarigen leeftijd spraken ze allen zuiver en duidelijk, en er was geen klank noch verbinding die ze noodig hadden, of ze konden die vormen. Of 't misschien eigenwijs klonk? Hoor! „Dat is eenvoudig muziek," zei 'n ontwikkeld en kunstlievend man, die ze hoorde. „Wat spreken die kinderen zuiver en lief," meende 'n ander."

Het gebrekkig hooren is ondertusschen niet de eenige, zelfs niet de voornaamste oorzaak van het kleuterlijk gestamel. Ook die woorden die reeds lang akustisch korrekt worden opgevat, worden niet