is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zullen hooren, maar uit het lacherige geroezemoes der stemmen kwam alleen de luide uitroep van Jacob los : „Allemachtig, nee maar zeg, kreeft.. Hoe komen we daaraan ? !"

En witjes van teleurstelling zocht ze haar plaats — de laagste — aan tafel. Doch toen ze allen waren gezeten, met 'n lichte huiver — „'tjonge, 'twas frischjes, wat'n overgang hè?" — zei Leyter zich buigend naar Meerhold en met 'n handgebaar naar Emmy:

„Daar zit de juffrouw van het initiatief en de uitvoering.'

„Ha ha, ik dacht het wel... ik zag 'taan de artistieke schikking. Alle eer Emmy ... ik zal straks'ns op je drinken," zei Meerhold knikkend. Maar met 'n verlegenachtig bescheiden lachje, 'n beetje mat, zei Emmy: „Suus en ik deelen de eer samen." En de kleine teleurstelling bleef.

Doch ze kon er niet lang over denken, begon zich in-eens bezorgd te maken, dat alles niet zoo vlot loopen zou, als ze had gerekend.

Dientje treuzelde zoo met den bouillon ... die meiden konden soms zoo stom doen, begrepen niemendal... Ze waren ook 'n beetje uit d'r humeur, wijl die drukte ze overviel... nota bene, als. of zij 't niet druk had gehad, voor alles had moeten zorgen, om alles had moeten denken ... Want Suus... nou ja... die d'r handen stonden nu eenmaal voor die huishoudelijke dingen verkeerd... Maar de tafel zag er lief uit... och, als er bloemen geweest waren ... maar ze hadden nu eenmaal moeten roeien met de riemen, die ze hadden... De schalen met sinaas-appelen gaven toch ook 'n vroolijk kleurtje .. Eindelijk Dientje met de koppen bouillon.

„Meisje, waar blijf je?" knorde Emmy tersluiks bij het voorbij komen. De wijzers van de pendule, langzaam als verstroefd, naderden elkaar en, als bestond de mogelijkheid, dat het gewichtige oogenblik hun nog ontsnappen kon, verkwijnde het gesprek onder het oplettend volgen van hun gang. Maar toen het klokkenspel in de vestibule weer te tingelen begon, dook Herman Leyter snel naar de champagne. Vlug achter elkaar knapten de ijzerdraadjes ; als met 'n zucht wrong zich de kurk onder Hermans hand uit den hals.

„Gauw gauw, papa," jachtte Emmy, ,,'t zal zoo slaan ! Doch Jacob kalmeerde: