is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loos spel met haar ... wat niet meer goed te maken was .. ? O, en toch, telkens, wanneer ze aan hem dacht, verdrong z'n beeld ieder ander ... ook Henri... ja, ook Henri,.. . zóó had zij hem in haar liefde-verlangen en verwachtingen, onafscheidelijk gemaakt van haar leven ... Van haar illusies was weinig terecht gekomen ... O, maar zij was er over heen ja, zeker ... maar hij. .. ? Haar lippen knepen zich samen tot haar hooghartige uitdrukking en haar oogen vonkten van triomf; ze dacht aan de vroeg-verlepte, zielige Els ...

Emmy had het direct ellendig gevonden, dat haar antwoord zooveel spijtiger en bitser had geklonken dan ze wel had bedoeld, juist nu Suus, tegen gewoonte, zoo bizonder liefgeduldig was geweest.... Alsof ze jaloersch was van Suus! Ja, en eigenlijk was het wel zoo, benijdde ze haar de rustige zekerheid van haar verloofd-zijn ... Want zij zelf... ach, ze zou het geluk van wederliefde te vinden wel nooit smaken ... Ze hoefde, na de teleurstelling van dezen middag, niet meer te hopen ... ze kon wel huilen ...

Ze was met Alice Peelandt, 'n academie-kennisje, naar den Rotterdamschen Kunstkring gegaan, naar 'n tentoonstelling van werk van Poggenbeek; maar ze was er heen gegaan, met het voor 'n ieder zorgvuldig-verheimelijkte doel Jules Verloorn te ontmoeten. Want ze wist, dat die er komen zou. Toen hij, den dag te voren, in de gang van de academie haar voorbij liep, had ze het opgevangen uit 't gesprek met 'n vriend. En schuchter aanvankelijk, doch spoedig beraden, had ze besloten er eveneens heen te gaan, zich niet te laten ontsnappen die extra-gelegenheid om hem te zien en te spreken.

Sedert haar verliefdheid waren de Zondagen voor haar van 'n onuitsprekelijke saaiheid en leegheid geworden, omdat ze zich dan zoo ver van hem, zoo droef eenzaam kon voelen. Toch, veel meer dan 'n vriendschappelijke toenadering van weerszijden bestond er eigenlijk nog niet. .. af-en-toe hielden ze 'n praatje ... 'n kort, vluchtig, schertsend gesprekje bleef het meestal maar. .. Doch, hoe heerlijk was dat reeds ... o, 't oogenblik, dat hij haar bemerkte en