is toegevoegd aan uw favorieten.

Deken De Bo, een groote Vlaming

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat hij, ondanks zijne menigvuldige bezigheden, geen droogstoppel was die leefde en studeerde met de deur op slot, bleek uit de trouwe betrekkingen die hij onderhield met zijne oudleerlingen : deze kwamen zoo geerne weer naar de kamer van Papa De Bo. — Zijne ambtgenooten achtten hem niet minder.

« Voor De Bo's gedachtenis, schreef onlangs een oudcollega, ben ik vol eerbiedige dankbaarheid Ik heb hem als professor aanhoord en hem van 1862 tot 1873 als collega bemind en bewonderd... Op het lezen van uwen brief heb ik mij zetten peinzen, zooveel niet op zijne hoedanigheden en deugden, maar om iets te vinden, in de lange jaren van ons verkeer, waarin hij zou in iets, met zijne leerlingen, of met zijne overheid, of met zijne medeprofessors, of zijne vrienden in onverschil, of voor een oogenblik zelfs in onaangenaamheid

geweest zijn Op de schouwplaat van mijn kamer

staat een Kruisbeeld, een O. L. Vrouwbeeldje en... daarnevens 't portret van De Bo mij doo* hem geschonken ».

Moet de geleerde professor geen buitengewoon man geweest zijn, aangezien zijn oude collegas, 28 jaar na zijn dood, zijn aandenken nog zoo hoog in eere houden!

Geen wonder dat iedereen te Brugge er spijt in had toen De Bo moest vertrekken! Den 24 Juli 1873 werd hij ingehuldigd als pastoor te Elverdinghe. Er wierd verteld dat mevrouw van 't kasteel hem ontving met een mageren welkom, en daarenboven verklaarde : « Ik had liever een anderen paftoor gehad. » — « En ik ook! » weervoer De Bo. Dat woord, zachtzinnig en eenvoudig