is toegevoegd aan uw favorieten.

Deken De Bo, een groote Vlaming

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toon, verstonden zij dat het waar moest zijn, en dan, den schrik in 't lijf, vluchtten zij weg; ja ! zonder eens te denken een handeken hulp te leenen, alsof zij, met weg te vluchten van den vermoorde, ook de misdaad van de bedrevene moord ontvluchtten.

De dienstmeid riep vruchteloos om een hulpe. De baas, die bij dranke was en half in slaap, sloeg niet dan godslasteringen op al haar smeeken uit. De dochter moest zelve den zieltogenden Laurens naar den peerdestal slepen, waar zij hem op een weinig stroo nederlei. Daarna, met zijnen mantel hem gedekt hebbende, bleef zij godvruchtig bij hem waken, in afwachting dat het dag wierde en ik aankwame.

In dezen grooten rampspoed, deed God, die nooit maar slaat als vader, mij eene genade waarover ik Hem danken zal zoolang als mijn verdriet zal duren : hij zond mij eenen engel om mij te spoediger bij Laurens te brengen. Omtrent middernacht, op de ure dat de ongelukkige vóór de deur van de herberg gezonken lag, ontwiek ik van eenen schrikkelijken droom. Ik deê mijn oogen open, en ik geloofde Edmonda te zien. De hemelsche vrolijkheid van haar gelaat was met deze droefheid gemengeld, die wij in de gelukzaligen nog mogelijk denken, en die geen gevolg van 't lijden is, maar een teeken van hun teeder medelijden met ons. Zij sprak mij niet aan, en ik verstond nogtans dat zij mij vermaande naar huis te keeren. Zonder haperen of dubben, alleenlijk indachtig dat mijne plaats te midden mijne kudde was, stond ik op en vertrok. Het regende nog altijd voort, de nacht was donker, 'k en wist maar half den weg; niettemin kwam ik aan, gaaf en gezond, in korteren