is toegevoegd aan uw favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bruinemail koffiepotje vol uit den kokenden waterketel. Tegenover hem nam ze plaats en schonk de kommetjes in, zegende het brood en begon te snijden, groote dikke plakken, die ze naar Naas toeschoof zonder hem aan te zien. Dan sloegen ze beiden een kruis en baden, 't Eten vlotte niet. Een stuk spek haalde ze uit de lade, sneed er van en schoof de reepjes naar Naas toe. Zwijgend zaten ze te kauwen op de harde brooddeelen, toen de deur openging en een meisje binnentrad met hoog roode kleur en zenuwachtig bewogen stem:

„Dag vrouw de Volder, dag Naas, moet de ook weg? Onze Driek en Franske Middelaar en Pierke Eerdmans hebben bevel gekregen van middag. Ze zeggen, dat ze al verder komen, naar de Kempen toe". Beiden keken haar aan, als een vreemde verschijning, die plots hun eenzaamheid verbreken kwam. Het lamplicht wierp zijn karige stralen op haar en een wondere lieftalligheid lag in haar blanke trekken, omlijst door blonde haren, die achteloos in een wrong op haar achterhoofd waren vastgebonden. Haar mooie lichaamsvormen vertoonden zich door het katoenen kleed, dat tamelijk nauw sloot om haar middel en borst.

»Dag, Betje , zei Naas en een glimp van welgevallen overtoog zijn gelaat. „Kom nabij en zet je en drink een tas", zei de vrouw, 't Meisje aarzelde, maar moeder drong aan. Met z'n drieën zaten ze daar nu, en Betje blies over de koffie, die dampte in den kop, terwijl ze naar Naas keek vanonder d'r lange, blonde wimpers, naar Naas, d'r uitverkoren, d'r jongen, met wien ze stiekum al jaren ging, als t kermis of feest was op 't dorp. De oude vrouw mocht d'r wel, al had ze 't ook tegen vrijen, bang als ze was, dat Naas met trouwplannen rondliep. „Hé, hé", zuchtte het meisje telkens en dan zwoegde d'r mooi-ronde boezem met angstig beweeg. „Morgen vroeg al", barstte Naas uit en met z'n dikke vuist, krampachtig toegenepen, sloeg-ie op de tafel,