is toegevoegd aan uw favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan weer voor 'n menschenhoofd met diepliggende oogen onder ver vooruitstekend voorhoofd en gelig vel.

Heel snel was 't einde van den oude gekomen. Twee dagen had ie stil in zijn bed gelegen met open mond en strakken blik, stamelend z'n verlangen.

Op Grietjes raad haalde Peter den dokter, maar toen die 's avonds beslikt en bezweet op z'n stoomfiets aantufte, stond Peter te schreien, want hij vermoedde uit het gedurig zwijgen, dat in de slaapkamer heerschte, dat vader gestorven was.

Met een paar buren bracht Peter hem eenige dagen later naar z'n graf op 't nieuwe kerkhof rond de pas gebouwde kerk.

,,'t Is de eerste hier", troostte hem de grafmaker, toen tranen kwamen bij het aarde-opwerpen. De buren brachten hem tot aan de deur van den verfwinkel, gaven hem de hand met de woorden, dat z'n vader een goede, brave stille man geweest was en zonder eenigen omhaal voegden ze er bij, dat Peter nu maar trouwen moest; dan kwam alles weer in orde.

Grietjes vader herhaalde 't nog eens voor 't heengaan, heel kort en zonder ontroering: „Nu trouw je maar, tot morgen".

Op Peter maakte het geen indruk. In den winkel bleef hij een oogenblik peinzend voor zich uitstaren, geraakte toen door de rammelende deur in 't woonhuis, gooide z'n hoed op 'n stoel en greep z'n bord, penseelen en verf. Van 'n rol linnen, die achter de kleerkast stond, sneed ie een vierkant, waarvan ie zelf schrok, omdat het grooter was, dan ie er ooit een geknipt had, drukte 't met punaises op 't bord en z'n oog gericht op 'n portretje van zijn vader, voor hem aan den wand, zette hij werktuigelijk zijn eerste penseelstreken op het doek. Met ingehouden adem zat hij te werken. Slechts langzaam kwam er wat menschelijks in