is toegevoegd aan uw favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Peter zat nu den heelen dag voor zijn doeken en de wanden hingen er vol mee.

Waren bij de geboorte van 't kindje haar beide ouders nog vol hulpvaardigheid geweest, langzamerhand begonnen ze hen te mijden.

„We kunnen voor geen twee huishoudens zorgen", had moeder laatst gezegd heel duidelijk, 't Winkeltje ging ook niet meer; Peter had er geen zin in en zij verstond de kunst van winkelieren niet.

Ze raakten in de schuld, eerst bij den huisbaas, toen overal, ze werden gemaand, maar betalen konden ze niet. Met angst zag Grietje de toekomst te gemoet, Peter, verborg z'n gevoel onder mooi-klinkende woorden.

Totdat op zekeren avond geheel onverwacht voor zijn zorgeloos gemoed de boodschap kwam, dat ze 't huis uitmoesten.

Grietje was stil gaan zitten huilen achter hare handen, Peter sprakeloos geworden. Zijn zelfbewustzijn, gegroeid tot starren hoogmoed, bracht hem in opstand. Zouden ze hem uit z'n huis zettten, die de roem ging worden van 't nietige dorp, wiens schilderstukken reeds de wanden versierden bij burgemeester en dokter.

Zonder te spreken schold hij zijn toorn uit tegen het huisbaasje, dat hem plotseling plaatste voor zulk feit. Een gevoel van verzet leefde in hem op en woedend greep hij zijn pet en liep doelloos de straat op. Na eenige uren zwalken kwam hij zonder gedachten thuis. Eenzelvig plotseling na hun gewone hartelijkheid werkten ze den volgenden morgen in hun woonkamer, waar de donkere najaarsdag binnendrong. Een vraag lag op beider lippen, maar tot woorden kwam ze niet, totdat tegen elven het belletje van de winkeldeur tikte en een geraas van stemmen hoorbaar werd.

Toen krijschten ze beiden, voorvoelend wat gebeuren zou:

4'