Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dochters droeg den naam van Ida—een meisje met vele persoonlijke aantrekkelijkheden, van flinke hoogte, met blonde haren, uitdrukkingsvolle blauwe oogen en een vlug verstand. Zij had eene goede opvoeding ontvangen en was na hare graduatie met eene zuster een tijdlang in Europa geweest. Zij was haar vaders lievelingsdochter en de begeerte zijns harten was dat zij tot in lengte van jaren zijne woning mocht vervroolijken. Toen zij van hare buitenlandsche reis was teruggekeerd nam hij zijne Ida in zijne bank om als kassier te dienen. Zijn gevoelen was dat vrouwen een of ander beroep zouden leeren zoodat zij in geval van nood haar eigen brood konden verdienen. Aan die bank nu bracht advocaat McKinley van tijd tot tijd bezoeken. Het heette dat de goede methode van zaken doen door den ouden heer Saxton, hem aantrok. Er was echter in werkelijkheid iets dat nog veel meer als magneet voor hem diende. Het was het sprekende, blauwe oog der jonge kassier. En zij van hare zijde gevoelde zich eerlang evenzeer aangetrokken tot hem. Zijn ernstig voorkomen maakte zeker indruk op haar. En de laurieren door hem in den strijd behaald vervulden haar met waardeering, bewondering en een soort aanbidding. Er is in elk jeugdig hart dat eenigszins werd opgevoed in kringen van beschaafdheid eene neiging tot wat Carlyle noemde ,,Hero-Worship aanbidding, bewondering van helden. Dat woonde ook in Ida Saxton. Dat tnok haar aan tot hem die zich zoo tot haar voelde aangetrokken. Het gevolg was dat de cuie bankier eerlang zijne hoop om zijne dochter lang in zijne woning te houden, in rook zag opgaan. En op aangename wijze onderwierp hij zich aan het onvermijdelijke. Ook hij had achting voor

Sluiten