Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den jongen majoor gekregen. Op den vijf en twintigsten Januari van het jaar 1871 werd binnen de wanden van de oude Presbyterische kerk te Canton het plechtig woord uitgesproken dat den advocaat William McKinley voor dit leven samenbond met mejuffrouw Ida Saxton.

Binnen dat oude kerkgebouw was de jeugdige gade gedoopt. Binnen hare wanden had zij de goede belijdenis afgelegd en gedurende eenige jaren had zij Sabbat na Sabbat aldaar een klas onderwezen in het Woord des Heeren. De Presbyterische Kerkengemeenschap was de Kerk van hare ouders en grootouders geweest en innig was zij er aan verknocht. Maar uit liefde voor haren man en om verdeeldheid in 't gezin te voorkomen zeide de jonge vröuw hare gemeente vaarwel en volgde haren echtgenoot, die zooals we zagen vanaf zijn zestiende jaar tot de Methodisten Kerk behoord had. In Canton had hij de laatste jaren, evenals zijne vrouw in de andere gemeente, in de Sabbatschool gearbeid.

Het huwelijksleven van het jonge echtpaar begon onder de meestbelovende omstandigheden en vooruitzichten. De oude heer Saxton begiftigde zijne dochter met eene lieve woning aan de beste straat der stad. McKinley verheugde zich in eene goede, winstgevende praktijk en had genoeg om zijn huisgezin met God en met eere te onderhouden. Het scheen dat de vinger des Heeren hun een met rozen versierd zonnig levenspad voorgeteekend had. Helaas, al spoedig vielen er schaduwen op hun baan en de doornen der rozen lieten zich gevoelen. Twee lieve dochterkens werden hun geboren: Katie in 1871 en Ida twee jaren later. Hoe verheugden zich vader en moeder over het hun beschoren ou-

Sluiten