Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoofd der Zak-en-Yos-Indianen omtrent 1768 het eerst het levenslicht aanschouwde, zag zijn moeder misschien een zwarte havik vliegen, en ziedaar, het kind had een naam!

En die naam zou leven ook in de geschiedenis der Amerikaansche natie.

Vooral door den opstand, dien men op de gewone wijze van het spraakgebruik der Nieuwe wereld met den hoogdravenden naam bestempelde van oorlog, („Black Hawk War"), waarvan Lincoln een der veteranen zou worden.

Waarom de Zwarte Havik en de zijnen toch wel het oorlogspad kozen?

Ach, lezer, dat is tot op zekere hoogte de gewone geschiedenis, zoo treffend gebrandmerkt in Helen Hunt s „Een Eeuw van Onrecht."

In 1804 had men de hoofden van den stam van Black Hawk eerst dronken gemaakt en hen toen een papier laten teekenen waarbij zij al hunne rijke landerijen langs de oostzijde van de Mississippi rivier, 700 mijlen lang, afstonden voor een jaargeld van 1.000 dollar een recht koopje.

In 1831, toen men het land waarop hunne dorpen lagen had verkocht aan blanke nederzetters, ploegden deze het koren van de Indianen.

Black Hawk dreigde om wraak te nemen, en de militie van Illinois werd te wapen geroepen. Het roodhuiden-opperhoofd vluchtte westwaarts over de Mississippi. Maar in het voorjaar van 1832 kwam hij in Illinois terug met een vijftigtal dapperen en natuurlijk werd de krijgstrom geroerd in den betrokken staat om den roodhuid tegen te staan.

Vrijwilligers werden opgeroepen om den lande een maand te dienen in den verdelgingskrijg. Men meende toen algemeen in de Vereenigde Staten dat de eenige goede Indiaan een doode Indiaan was, en dus trok men met enthusiasme den soldatenrok aan. Ook Lincoln en heel wat van de jonge lieden van Sangamon county, waaronder bijna al de „Clary Grove" jongens.

Sluiten