Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Lincoln was radeloos en weigerde vertroost, te worden.

Het scheen of hij zijn verstand verliezen zou, overstelpt als hij was door bange en grievende teleurstelling. Niemand was in staat hem tot bedaring te brengen, totdat het ten slotte aan zijn trouwen vriend, Bowling Green, gelukte den zielsbedroefden man, die aan zelfmoord dacht, weg te troonen naar zijne woning buiten het dorp.

In die dagen van schrijnende smart was het dat Lincoln veel bezig was met het bepeinzen van het schoone lied van William Knox:

„MORTALITY".

„O Geest van een sterv'ling, waarom zoo verwaand?

Daar een vallende ster of een wolk u vermaant,

Dat, snel als de bliksem of golf aan de kust,

Gij het leven doorvliegt, tot het graf en zijn rust.

Het blad van den eik en den wilg, het verkleurt, Het zweeft en het valt, wordt verflenst en gescheurd;

Het kind en de grijsaard, hetzij laag, hetzij hoog,

Verkeeren tot stof en verdwijnen voor 't oog.

Het kind, door de moeder verzorgd en bemind,

De moeder, die in 't wichtjen haar levenslust vindt,

De vader, die moeder en kroost heeft behoed,

Zij vlogen daar heen, zij zijn grafwaarts gespoed.

Op 't lieve gelaat van het maagd'lijn verscheen

De schoonheid der jeugd — ook ha&r glorie verdween;

Zij die haar beminden vergingen als mist,

Hun gedacht'nis werd ras uit de harten gewischt.

De hand van den vorst die de schepter eens hield, 't Gemijterde hoofd van den priester, ontzield.

Het brein van den wijsgeer, het hart van den held,

't Werd al door den Doodsengel neder geveld." *)

*) Vertaling van den lieer Gerhard Zeilstra te Grand Kapids, Mioh.

Sluiten