Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor zich henen, over de grenzen van Kansas, in Missouri. Meer dan eens pleegden zij moord, soms op groote schaal. Het nieuwe territoor werd als met bloed gedoopt.

Een van de zonen van John Brown werd gedood en de vader zwoer een duren eed dat hij het slachtoffer bloedig zou wreken.

En hij hield woord. Met slechts vijftien man verdedigde hij zich een uur lang tegen vijf honderd woestelingen van Missouri en redde zich ten slotte door de vlucht, toen er slechts zes of zeven van zijne mannen nog ongedeerd waren. Maar inmiddels had hij een groot aantal van zijn tegenstanders in het stof doen bijten. Zes weken later was Brown met een paar honderd man in de stad Lawrence, toen hem een groot aantal vijanden omsingelde. Maai zooveel schrik had de oude Abolitionist reeds aan zijn tegenpartij ingeboezemd, dat heel de overmacht van de voorstanders der slavernij des nacht met stillen trom aftrok en aan John Brown van Ossawatomie het veld liet.

Eens toen zijn generaal, J. H. Lane, hem opriep om een krijgsraad bij te wonen, liet de grijze vuurvreter hem de boodschap brengen : „Zeg den generaal dat, als hij wil dat ik vechten zal, hij maar heeft te gebieden, maar anders ontvang ik seene bevelen."

Zelfs begaf Brown zich naar het Noordoosten van de Unie om vrijwilligers aan te werven om in Kansas te strijden.

„Bloedend Kansas" werd het wachtwoord van de voorstanders van de afschaffing der slavernij.

En meer en meer begon men te beseffen dat het zóó niet langer kon gaan, maar dat moest worden beslist of de natie geheel vrij zou zijn, of overal de slavernij toelaten.

Ook Lincoln besefte het hoe langs hoe beter, en hij gevoelde dat het ap den weg lag der nationale politiek om de zaak te beslechten.

Tot hiertoe was hij een „Whig" geweest. Doch we zagen hoe deze partij het negervraagstuk op den achtergrond had geschoven. Maar juist dit voorzichtig verdrag met het kwade deed

9

Sluiten