Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aller oog was dus gericht op de Chicago conventie.

Deze nam een „platform" of verklaring van beginselen aan, die klonk als een klok. Alle dreigementen om de Unie te verlaten (het Zuiden deed ze luide hooren) werden gebrandmerkt als voorgenomen hoogverraad. De Dred Scott uitspraak ^erd veroordeeld als eene gevaarlijke politieke ketterij. De rechten van eiken staat om zijn eigen huishoudelijke instellingen te controleeren werden erkend, maar het beginsel van populaire soevereiniteit werd verworpen, en de woorden der Onafhankelijkheids-Verklaring werden er, met name, in opgenomen : „dat de Schepper alle menschen gelijk geschapen heeft en begiftigd niet de onvervreemdbare rechten van het leven, de vrijheid en het

najagen van geluk". , ,, ,

Toen het platform was aangenomen, met een applaus dat heel de groote „wigwam" deed daveren, van de grondvesten tot het gewelf, begon het stemmen van candidaten om de banier, door deze conventie ontrold, overal rond te dragen, kon het zijn ter overwinning.

New York's deputatie stemde eerst. Zij verklaarde zich ten gunste van den beminden zoon van dien grooten staat: Wiiliam Seward. Met gejuich werd de naam begroet, want Seward was

een bekwaam en geoefend staatsman.

Maar er werd even zoo gejubeld, toen de heer Judd, van Illinois, Abraham Lincoln nomineerde. Nog een vijftal andere candidaten werden genoemd, doch reeds bij de eerste stemming bleek het dat Seward en Lincoln de voornaamste mededingers

waren voor het ambt van president.

Want Seward had direct 173 stemmen op zich vereenigd en Lincoln 102. Bij de tweede stemming verwierf Seward 184 stemmen en klom Lincoln op tot 181. Daar de volstrekte meerderheid minstens 233 was, (er waren 465 stemgerechtigden) moest er ten derden male worden gestemd.

En toen kwam Lincoln als overwinnaar te voorschijn met een stemmental dat 235 bedroeg. Hij was wettiglijk genomineerd als

Sluiten