Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met Gods hulpe kan ik niet falen. Misschien zal ik het einde niet zien, maar het zal komen en de voorstanders der slavernij zullen ervaren, dat zij hunne Bijbels niet goed hebben gelezen."

En Lincoln had overvloedig, reden om ten ernstigste gestemd te wezen. Want steeds donkerder en donkerder werd het zwerk boven de Vereenigde Staten. Al onheilspellender werden de berichten van samenzwering om de Unie te vernietigen en de „Confederatie", zooals de zuidelijke staten hun bond noemden, de voornaamste natie van Noord-Amerika te maken.

Met een hart ten zwaarste beladen, met de lasten van een groot volk, maakte Lincoln zich in het begin van Februari 1861 gereed om zijn geliefd Springfield te verlaten.

Zijne goede stiefmoeder, die hij bezocht vóór zijne afreize, had er een voorgevoel van dat Illinois hem nooit levend zou wederzien.

„Zij zullen u dooden, Abe, zij zullen u dooden!" had zij uitgeroepen, toen haar geliefde zoon haar voor het laatst omhelsde...

Was Sarah Lincoln eene profetes?

Op den elfden Februari van het jaar 1861 verliet Lincoln met vrouw en kinderen en enkele intieme vrienden het beminde Springfield, dat hij als een arme, onbekende, jeugdige, advokaat was binnen getogen, als het toekomstig hoofd van een groot volk.

Met bezorgdheid des harten, zag hij zeker voor het laatst naar het nederig houten huis, waarin zijne kinderen waren geboren, waarin hij met God had geworsteld, waarin hij levensvreugde had genoten, zooals nergens elders, maar waarin ook de kelk des lijdens meer dan eens aan de lippen was...

Het is altijd aandoenlijk eene woning te verlaten waarin men jaren lang lief en leed smaakte. Maar vooral was zulks het geval met den man, die nu het aangezicht oostwaarts zette naar Washington, om, als een anderen Atlas, het gewicht van eene natie op de schouders te nemen, en dat terwijl allerlei geruchten, in omloop waren, dat de vrienden der slavernij er wel voor

Sluiten