is toegevoegd aan uw favorieten.

Radio-telegrafie in de tropen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het oogenblik van sterkste storing gedurende eenigen tijd eenen constanten uitslag vertoonde. Daar wij lange golven met de zoogenaamde vliegwiel-schakeling ontvangen, d. i. door paraZZe/-schakeling van zelfinductie en capaciteit, was de luchtdraad galvanisch nergens onderbroken, en zou het dus mogelijk zijn, dat er eene constante afvloeiing van electnciteit langs den luchtdraad naar aarde plaats had. Dit was echter niet het geval, daar men een bepaald geluid in de telefoon waarnam, hetgeen men niet zou hooren, indien de stroom in den luchtdraad ononderbroken gelijkstroom was. Schakelde men over van lange op korte golf, waardoor men den condensator, die bij lange golf parallel aan de luchtdraad-zelfinductie staat, in serie daarmede plaatst, dan werd de uitslag kleiner, doch bleef bestaan.

Dit is het beste bewijs ervoor, dat men niet met een zuiveren gelijkstroom had te doen, doch met intermitteerenden stroom. Dat hierbij niet aan isolatiegebrek van den ïngeschakelden condensator behoeft gedacht te worden, blijkt daardoor, dat, bij denzelfden uitslag voor parallelschakeling, veroorzaakt door een element en serie-weerstand, de uitslag verdween, zoo spoedig tot serie-schakeling van de capaciteit

werd overgaan. .

Na eenigen tijd constant gebleven te zijn, werd de uitslag gaandeweg minder, om ten slotte 0 te worden. Het geluid van het seinende station werd tegelijkertijd weer harder, om ten slotte zijn normale waarde te hernemen.

Ten einde dit verschijnsel eenigszins na te bootsen, werd aan de punten van het ontvangtoestel, waar luchtdraad en aarde zijn aangesloten, door den heer Holtzappel een element van 1,5 volt geschakeld en door middel van een weerstand de uitslag van den galvanometer op dezelfde waarde gebracht, als gedurende de storing. Bij inschakeling van 7500 Ohm werd dezelfde galvanometer-uitslag verkregen als bij de werkelijke storing,