is toegevoegd aan uw favorieten.

Een jaar onder de Karo-Bataks

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen ik zoo rond keek zag ik dat een groot stuk van het veld weer schoongemaakt was. Wat of hij daar ging planten? — Wel, mais voor kippevoer, was het antwoord.

— Of hij weieens iets hoorde van zijn oudsten zoon, de zwerver?

— Volgens het zeggen van de menschen, moest hij ergens in Langkat zwerven. Hij moest daar bij het schurenbouwen helpen. Maar meer wist hij ook niet

— Het is toch een ondeugende jongen om zoo maar een jaar lang van huis te gaan zwerven, zeide ik.

— Ja, zeker ondeugend, hij geeft niets om zijn vader en moeder of om zijn zusjes en broertjes, zeide hij stil voor zich heen.

Wij stonden op, bedankten voor de uitnoodiging om te blijven eten en gingen huiswaarts. Ondeugend, ja zeker: maar wie leert ze het goede doen? Zoodra ze loopen kunnen zwerven ze rond, vrij als de vogeltjes in het bosch. Ze leeren elkaar allerlei kwade dingen en als ze den leeftijd bereikt hebben dat ze in de djamboer gaan slapen, dan komen ze op de hoogeschool van het kwaad. En de ouden, die de leidsmannen van de. jeugd moesten zijn, zijn vaak de leeraars in de school van het kwade. Gaan ze nog later mee met de anderen op het veld werken, dan is alle band vaak weg, en de taal die men daar hoort is geheel verdorven. Arm volk, wie trekt zich iets van U aan in geestelijk opzicht? Voor zendeling ben ik niet geschikt, maar anders

Mijn lamp gaat uit, goeden nacht.

i Februari.

Er iets hier iets vreeselijks geschied. Het wordt tijd dat ik hier weg ga. Mijn zenuwen kunnen niet meer tegen al die dingen, straks kom ik als zenuwpatiënt terug*

Ongeveer vijf uur zal het geweest zijn, toen ik mij