is toegevoegd aan uw favorieten.

De hand aan den ploeg

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Er is, ten slotte, nog een zeer gewichtig belang, dat de Vereeniging ook wenscht te behartigen. De plattelanders, de stadswerkeloozen, en eindelijk: de ontslagen gevangenen. Men weet dat van de regeering het initiatief is uitgegaan voor de zoogenaamde reclasseering van ontslagen gevangenen, een vreemd woord, dat gemakkelijker verklaard dan gerealiseerd wordt. „Reclasseering" poogt aan de ontslagen gevangenen een plaats in de maatschappij te hergeven.

Maar de samenleving is niet vriendelijk voor dezulken, meestal niet. En soms al te vriendelijk. Want het is vaak zoo: komt iemand uit de gevangenis, dan vindt hij daarom bijna nergens een plaats, de samenleving zelf duwt hem weer uit. En dan wordt hij recidivist. Als hij niet eerlijk aan den kost kan komen, dan maar oneerlijk. En voor de tweede maal komt hij voor de heeren. Dan is zoo'n leven gemeenlijk weg. Maar zelden blijft een tweede veroordeeling ook de laatste.

Of wel, vriendelijke menschen, of de „Zedelijke Verbetering" trekken zich 't lot van een ontslagene aan. En voorspraak doet veel. Ook veel kwaad.

„Moet ik dan eerst gestolen hebben, meneer, voor ik eens geholpen wordt?"

Die klacht hebben we zeker allen wel eens gehoord van menschen, die land en zand afliepen om wat werk, soms zeer fatsoenlijke, zeer ontwikkelde arbeiders, die zich al eens hadden hooren antwoorden: „Neen, als je niet van de „Zedelijke Verbetering" komt, dan kan ik je niet helpen, ik ben lid van de „Zedelijke verbetering van ontslagen gevangen", en ik kan me nu niet meer met anderen bemoeien." Dat is onbarmhartige rechtvaardigheid. En dat is fout.

Wat wil nu, ter voorkoming van deze euvelen, de Landkolonisatie doen?