is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Herminie ©en afkeer van het kloosterleven in te boezemen.

Toen hij naar Parijs was teruggekeerd, waarheen de zorg voor zijn groot fortuin hem riep, had hij daar de arme Herminie spoedig vergeten, en, brandende van liefde voor Blanche, had hij nog slechts onverschilligheid over voor de jonge vrouw, die, beurtelings in vrees en in hoop hem wachtte in het sombere huis van eene oude, zeer rijke en zeer zuinige tante.

Op het oogenblik dat de postwagen onder de Fransche poort op den weg van Chalons doorreed, vroeg de baron zich af, welke verklaring hij aan dengene zou geven, die zich nog altijd als zijne vrouw beschouwde. Er bleef hem niets anders over dan korte metten te maken en Herminie aan het verstand te brengen, dat zij niet meer op hem rekenen kon.

De stad bevond zich in groote opgewondenheid want de zonderlingste en meest tegenstrijdige geruchten deden de ronde.

Hij begaf zich naar den maire, wien hij zijne zaak mededeelde.

Deze antwoordde, dat de financiën van Verdun uitgeput waren en van eene teruggave op het oogenblik geen sprake kon zijn.

„Toch, baron, zeide de maire op geheimzinnigen toon, „is er nog kans, dat u uw geld terug ontvangt."

„Welke? Spreek!" zeide de Lowendaal.

„Wanneer wij geen geld hebben, dan heeft het de Keizer van Oostenrijk," ging de maire voort. „Indien de vrede in stand blijft en de schrik van een beleg aan deze ongelukkige stad bespaard wordt, dan sta ik borg voor uw geld, baron."

De pachter-generaal draalde met zijn antwoord. Als cosmopoliet, gelijk de meeste financiers, was er hem weinig aan gelegen, of zijn geld van den Koning van Frankrijk