is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waardig te lezen hoe hij, die later zooveel bijdroeg om de beide takken van het stamhuis der Bourbons op den troon te plaatsen, en wiens laatste staatkundige gevoelens, ten minste naar het uiterlijke, voor de thans regeerende dynastie beslissend gunstig waren, zijnen toekomstigen keizer den afgod, dien hij afwisselend met wierook bestrooide ot valstrikken legde, met geestdrift aantoonde, „dat dadelijk de dood moest worden uitgesproken tegen een ieder, diei zie vermeten zou het koningschap, de constitutie van liJo, of Orleans terug te willen roepen."

Napoleon nam de toegenegenheid van het hooid dier partii, welke men destijds „de Gonstitutioneelen en Diplomaten" noemde, zoo op als iemand, die reikhalzend uitzag om zich steunsels te verschaffen en werktuigen voor te bereiden voor de onbeperkte eerzucht die hem bezielde. Hii besefte dat zijn uur nog niet gekomen was, maar zeker eenmaal verschijnen zal en zocht derhalve de menschen aan zich te verknochten, om hen, zoodra de omstandigheden het zouden vereischen, naar zijn goedvinden te kunnen doen handelen. Wanneer men de regeeringloosheid bedenkt, welke in Frankrijk vóór en na den 18n Fructidor heerschte; wanneer men de erkende verachtelijkheid der gezagvoerders, de omkoopbaarheid van den eenen en de onbekwaamheid van den anderen overweegt, dan mag men het daarvoor houden, dat Napoleon te veel teruggetrokken en beschroomd was, en dat hij te weinig op den invloed van zijn naam en de verflauwing der partijen rekende, terwijl hg voor den geweldigen staatsmaatregel terugdeinsde op welken hrj bedacht was, en dien hij later met zulk goed gevolg ten uitvoer bracht. Doch het kwam hem voor dat hij zijnen roem door nieuwe wonderen moest vergrooten, en den weerzin van het volk tegen de stormen der democratie nog moest laten toenemen. Wellicht had hij toen reeds het^enkbeelJ™ eenen tocht naar Egypte opgevat; velen hebben dit althans.