is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

konden we niet droomen dat wij eens aan uw hof zouden verkeeren, zij als maarschalksvrouw en ik als commandant van uwe Keizerlijke garde... Of ik Catherine bemin! Ach Sire, behalve mijn keizer, mijn vrouw, mijn vaandel en mijn zwaard bestaat er voor mij niets... Ik ben onontwikkeld en heb nauwelijks school gegaan, ik versta slechts drie zaken: mijn Keizer dienen, mijne vrouw liefhebben en den adelaar verdedigen die mij door u is toevertrouwd, maar die driezaken versta ik, en ik daag ■ ieder uit, zelfs al kwamen Bernadotte en Fouché erbij, om in dat opzicht mij iets te leeren."

„Het is goed, houd u kalm, Lefebvre," zeide de Keizer, onder een glimlach de gedachte verbergende die bij hem opkwam maar die hij niet noodig achtte te uiten, ten' minste voor 't oogenblik... „Ik zal de laatste zijn om u te beletten uwe vrouw lief te hebben... wanneer gij Dantzig zult hebben ingenomen en wij terugkeeren over de heele linie als overwinnaars...

Komaan, oude soldaat, ik weet wel, dat uwe vrouw, niettegenstaande hare ongedwongen spreekwijze en hare manieren die aan mijn hof niet te pas komen, in den grond eene goede lieve echtgenoote is. In het geheim kan men er misschien om lachen, maar iedereen zal zich buigen als ik op het hoofd van de vroegere strijkster een eereteeken zal plaatsen, dat allen zullen benijden."

„Ik tracht te begrijpen," mompelde Lefebvre. „Ja, ik bezit reeds den maarschalksstaf, u wilt er iets aan toevoegén, Och Sire, wat moet ik voor u doen? Welk schijnbaar onmogelijk waagstuk moet ik ondernemen, 0111 dat alles te verdienen?"

„Ik heb 't gezegd: Dantzig innemen."

„Het zal gebeuren," zeide Lefebvre, en na den Keizer te hebben gegroet, ging hij snel heen, met schitterend oog, met verhoogde kleur alsof hij dadelijk na 't verlaten