is toegevoegd aan uw favorieten.

Schetsen uit het leven in het kinderhuis te Alkmaar in Suriname

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vroeg en vraagt verlof om een dag met de kinderen samen te zijn. Later komen dan de mannen en doen alsof zij niets met haar te maken hebben. Als Sahib dan is gaan rusten, pakken zij de kinderen en loopen er mee weg." Reeds den volgenden dag zou het plan uitgevoerd worden.

De christen reisde echter dadelijk naar Alkmaar en vertelde ons die geschiedenis. Wij waren natuurlijk in groote spanning, maar op onze hoede.

Den volgenden dag ging alles precies zoo als afgesproken was. Natuurlijk ging ik niet rusten, maar wachtte boven het verloop der dingen af. En de inlandsche vrouw, die opzicht over de kinderen had, hield beneden een goed oog op iedere beweging dier menschen. Even over één uur hoorde ik schreeuwen en roepen beneden, sprong het huis uit en zag juist de twee roovers met de kinderen wegloopen. De inlandsche helper sprong voor hen om hen terug te houden. Daarop hief een der roovers een geweldigen knuppel op om hem neer te slaan. In hetzelfde oogenblik sprong ik echter van achteren toe, pakte den knuppel, dat hij niet slaan kon, sprong daarna op den anderen roover toe, en nam hem ook zijn knuppel af, zoodat zij alle twee ongewapend tegenover ons stonden. Nauwelijks was dit gebeurd, of de beide roovers stortten zich woedend op mij. De een sprong op mijn rug en de ander pakte mij bij de beenen. Zij hadden echter niet op mijn kracht gerekend. Het was maar zaak van een paar minuten, of ik had ze beiden in mijn macht, zoodat zij zich niet meer roeren konden. Ondertusschen had de helper de kinderen weer in zekerheid gebracht en kwamen andere menschen te hulp. Kort daarna werden zij, terwijl zij de vreeselijkste dreigingen tegen mij, den menscheneter en kindermoordenaar, uitstieten, door de politie weggebracht. Wij hebben ze nooit meer teruggezien. Ook de moeder werd den toegang tot ons kinderhuis geweigerd, zoolang zij niet van ons bijzondere vergunning daartoe ontving.

Wel meer dan een jaar lang zagen wij haar ook niet meer. In dien tusschentijd was zij weer naar Bhagwandin teruggegaan. En toen zij na langeren tijd weer bij ons kwam, gaven wij haar gaarne onze toestemming, om de kinderen te bezoeken.

Lang bleef zij echter niet bij Bhagwandin. Ze zocht een jongen man uit, om mede te leven. Geheel vertwijfeld besloot de arme man, die nu eenzaam, verlaten en ongelukkig was, de vrouw in het ongeluk te storten, Hij stuurde haar een boodschap, dat zij samen bij den Agent-Generaal geroepen waren om de zaak van de kinderen te regelen.

Zij ging [ook en nam de zuster van haar tegenwoordigen man