is toegevoegd aan uw favorieten.

Met Jezus op den berg

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

storm. Geen wonder dat Hij de storm in toorn bestrafte. (Mark. 4:39).

Intusschen, niets is merkwaardiger dan dat Jezus Christus niet in den wanklank, maar in de harmonie zich altijd thuis gevoelde. Van daar Zijn onverstoorbare vreugde in God, aan Wien alle harmoniën te danken zijn.

Die vreugde werd, 't is waar, een en andermaal — bij name in Gethsemane en op Golgotha — voor een poos gestoord. Doch die stoornis kwam niet van binnen, maar van buiten, als een druk, een persing, die Hem geweldig aandeed; maar slechts voor een oogenblik duren kon, en daartoe diende om de innerlijke harmonie, die Hem eigen was, en waarin Hij leefde, te sterker te doen uitkomen.

Zijn triomfeerende kalmte bij 't graf van Lazarus, in Gethsemane, en op Golgotha, was te inniger, naarmate Hij, voor een poos, te meer ontroerd was, van wege den wanklank der zonde en des doods.

Hij leefde in de harmonie tusschen 't hoogere en 't lagere zoo als Hij die buiten Zich aanschouwde, omdat in Hem de harmonie tusschen het hoogere en 't lagere volkomen was.

Om de harmonie tusschen de natuur en 't koningrijk van God, tusschen aard en hemel te verstaan, moet er in mij harmonie zijn tusschen het lagere en het hoogere, het aardsche en het hemelsche.

Als gij innerlijk ongelukkig gestemd zijt, met uzelven ontevreden, tegen uzelven vertoornd: dan kunt gij niet ontdekken welk een liefde u in en buiten het huisgezin omgeeft. Onverzoend met uzelven, is er tweespalt tusschen u en anderen.

En is 'tu, door uw innerlijke tweespalt onmogelijk de liefde te ontdekken die de menschen u toedragen, veel minder is het u mogelijk te vernemen hoe eenparig en luide hemel en aarde u Gods liefde verkondigen.

Gij zijt als een blinde, voor wien het altijd nacht is.