is toegevoegd aan uw favorieten.

Van de zigeunerstent naar het spreekgestoelte

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet terstond komen, omdat hij met de kranken bezig was. Hoe dikwijls werden die schotels besneeuwd, als moeder ze daar moest laten staan, want het was in Maart,, en het was koud en de sneeuw dwarrelde rond onze tent. Ik geloof, dat moeder in haren angst en in bare bezorgdheid over de kranken en door haar warm liefdehart gedrongen, van dag tot dag het eten nader bij den wagen bracht en toen zij eens te dicht bij was gekomen, werd ook zij ziek. De doktor kwam en zeide, dat moeder ook de pokken had.

Nu was mijn arme vader in de grootste droefheid gestort, zijn ergste vrees was werkelijkheid geworden. Hij had gehoopt, moeder voor de ziekte te kunnen beveiligen, want hij bad haar lief, zooals alleen een Zigeuner liefhebben kan. Ze was de vrouw zijner jeugd, de moeder zijner kinderen. Ze waren beiden nog zeer jong toen ze trouwden, nauwelijks 20 jaren, en ze waren nog steeds jong. Gaarne ware vader voor moeder gestorven om haar te redden. Moedig had hij tegen alle wederwaardigheden gestreden, had gaarne alle werk op zich genomen, had zijn beide eerstgeborenen met liefde en opoffering verzorgd,, was dag en nacht gedurende de 4 weken krankheid niet uit de kleederen geweest; dat alles had hij gedaan, om moeder voor deze verschrikkelijke ziekte te bewaren, en nu was ze er toch door aangegrepen. Alle hoop was hem nu ontnomen ; hij wist, dat een verder gescheiden blijven nutteloos zijn zou en daarom bracht hij den wagen bij de tent. Daar lagen nu moeder, zuster en broeder doodelijk krank. Na verloop van eenige dagen werd ons nog een kindje geboren.