is toegevoegd aan uw favorieten.

Zielsverwanten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eduard schertste er over en omdat er nog ruimte was, voegde hij er in een tweede naschrift aan toe: hun vriend kon uit dit teeken het ongeduld zien waarmede hij verwacht werd en moest den spoed van zijn reis maar richten naar de haast waarmede de brief was geschreven.

De postbode was vertrokken en Eduard meende zijn dankbaarheid niet overtuigender te kunnen uitdrukken dan door telkens en telkens weer er op aan te dringen dat Charlotte toch dadelijk Ottilie van de kostschool zou laten halen.

Zij verzocht om uitstel en wist voor dezen avond bij Eduard den lust tot een muzikale verpoozing op te wekken. Charlotte speelde zeer goed klavier, Eduard, niet even vaardig, fluit; want ofschoon hij bij tijden zich veel moeite had gegeven, waren hem toch niet het geduld en de volharding verleend die voor de ontwikkeling van zulk een talent vereischt worden. Hij speelde dus zijn partij zeer ongelijk: een paar plaatsen goed, alleen misschien ietwat te snel; bij andere wederom vertraagde hij het tempo omdat zij hem niet in de vingers zaten, en zoodoende zou het voor ieder ander moeilijk geweest zijn een duet met hem door te komen. Charlotte echter wist zich naar hem te voegen; nu eens hield zij in, dan weer liet zij zich door hem meesleepen en vervulde op deze wijze de dubbele taak van een goed kapelmeester en een verstandige huisvrouw, die het geheel altijd in toom weten te houden, mogen dan ook de afzonderlijke passages niet steeds in de maat blijven.