is toegevoegd aan uw favorieten.

Zielsverwanten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beleefdheid meeging, dat zij slechts als een gezelschapsplicht des avonds mede buiten bleef en dikwijls genoeg een huishoudelijke bezigheid tot voorwendsel nam om weer naar binnen te kunnen gaan. Hij wist daarom al spoedig de gemeenschappelijke wandelingen zoo in te richten, dat men voor zonsondergang weer thuis was en begon weer, wat hij in lang niet had gedaan, gedichten voor te lezen, vooral zulke in welker voordracht hij een uitdrukking van reine, maar toch hartstochtelijke liefde kon leggen.

Meestal zat men 's avonds rondom een kleine tafel, elk op hun gewende plaats: Charlotte op de sopha, Ottilie op een leunstoel tegenover haar, terwijl de mannen de beide andere kanten innamen, Ottilie zat aan Eduard's rechterzijde, waarheen hij ook wanneer hij las, het licht schoof. Dan schoof ook Ottilie dikwijls dichterbij om in zijn boek te kijken: want ook zij vertrouwde haar eigen oogen meer dan vreemde lippen; en Eduard schoof op zijn beurt naar haar toe om het haar zoo gemakkelijk mogelijk te maken; dikwijls zelfs maakte hij langere pauzen dan noodig was, opdat hij niet zou omslaan eer ook zij de bladzijde ten einde had gelezen.

Charlotte en de kaptein merkten dit wel en dikwijls zagen zij elkaar glimlachend aan; maar toch werden beiden verrast door een ander teeken waarin zich de stille genegenheid van Ottilie eens openbaarde.

Op een avond, welke door een vervelend bezoek voor het kleine gezelschap reeds gedeeltelijk verloren was gegaan, deed Eduard het voorstel toch maar bijeen te blijven. Hij gevoelde zich juist in de stemming om weer eens fluit te spelen, hetgeen in lang niet op het dagprogramma had gestaan. Charlotte zocht de sonates, welke zij meestal samen plachten te spelen en toen deze maar niet te vinden bleken, bekende Ottilie na eenig aarzelen, dat zij ze mede naar haar kamer had genomen.

En u kunt, u wilt mij dus op den vleugel begeleiden? riep Eduard met van blijdschap glanzende oogen. Ik geloof wel, antwoordde Ottilie, dat het gaan zal. Zij haalde de