Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spinnewielen, waaraan een paar vrouwen arbeidden. De eene sprak gebroken Russisch en zeide, dat men van daar naar den val (ongeveer 10 minuten loopens) niet anders kon komen dan op sneeuwschoenen. Hoewel met deze soort van schoeisel niet vertrouwd, besloot ik toch te beproeven eene plaats te bereiken van waar uit men den Walinkoskival zien kan, hetgeen mij niet zonder moeite gelukte. Eigenlijk moet men dezen val vóór dien van Imatra zien, daar hij veel kleinere afmetingen heeft, en nog veel eerder den naam verdient van „loop" dan van ,,val". De geheele omgeving en het eigenaardige van het ontstaan van den Walinkoski-val bieden echter een zoo geheel verschillend schouwspel aan, dat ook deze alleszins bezienswaard is.

Na tot de hut te zijn teruggekeerd, ging het weder voort door de bosschen. Het Finsche paardje had hard werk hier, en totdat de groote postweg weder bereikt was, ging het rijden vrij langzaam. Toen echter veranderde het. In vliegende vaart werd de weg tot Wiburg afgelegd ; het eenige oponthoud was de wisseling van paarden, of, wanneer er eene Finsche slede ons tegemoetkwam : dan moest zoowel de een als de ander in de diepe sneeuw uitwijken, en eer men weder in den vollen draf is, zijn er eenige oogenblikken verloren gegaan. De tijd was des te kostbaarder, aangezien de trein om zeven uur 's avonds uit Wiburg vertrekt, en het uur zoo ver was gevorderd, dat ik slechts met moeite op den bepaalden tijd aan het station zou kunnen zijn. Ook dit liep echter goed af, en te half twaalf was ik weder te St. Petersburg terug, ten hoogste voldaan over het eigenaardige dat dit uitstapje in den winter mij te zien had gegeven.

Sluiten