is toegevoegd aan uw favorieten.

De antimodernisten-eed

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De mensch kan krachtens zijn natuurlijken geluksdrang slechts op een natuurlijke gelukzaligheid aangelegd zijn. Volgens de modernistische methode evenwel zou onze bovennatuurlijke godsdienst met zijn bovennatuurlijke genademiddelen en de bovennatuurlijke belooning, die erdoor in het vooruitzicht wordt gesteld, een eisch zijn der menschelijke natuur. Zoodoende wordt het wezenlijk onderscheid tusschen het natuurlijke en het bovennatuurlijke uitgewischt.

De modernistische theorie der immanente methode is in den grond niets anders dan een toepassing op het gebied der apologetiek van een wijsgeerig stelsel, dat tegenwoordig zeer veel aanhangers telt en ook door de modernisten als de philosophie, die voor onzen tijd bij uitstek geschikt is, wordt verkondigd, nl. het pragmatisme (van 7iq<xiieiv, doen), of, zooals de Franschen zeggen la philosophie de Vaction; een term, die in het Hollandsch uitstekend wordt weergegeven door de vertaling van prof. Beijsens: de philosophie van de levensdaad. Onder pragmatisme verstaat men den meest modernen vorm der anti-intellectualistische criteriologie onzer dagen. Geen verstandelijk of intellectualistisch inzicht in de objectieve waarheid, maar subjectieve gemoedszekerheid op bovennatuurlijk terrein is, zooals wij reeds zeiden, sedert Kant het parool der criteriologie. Welnu, het pragmatisme is van die anti-intellectualistische richting, van dat subjectieve gemoedsdogmatisme de jongste nuanceeringJ). Volgens het pragmatisme kunnen wij de waarheid niet erkennen

i) Het zijn vooral James en Dewey in Amerika, Schiller in Engeland, die dit stelsel verkondigen. Vele modernistische apologeten, vooral in Frankrijk, volgen hen, o.a. Blondel, le Roy, Laberthonnière, Fonsegrive enz. en Tyrrell in Engeland.