Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is juist wat kwasi diepzinnige modernen vergeten, wanneer zij een drama zonder ruggegraat produceeren.

Hamlet sprak reeds vroeger van zelfmoord, maar nu, nu h ij zijn taak op gekregen heeft, zegt hij, dat het edeler is de slingersteenen en pijlen van het geweldige lot te dragen, dan zich tegen zoo'n zee van beroering te wapenen en door openbaar verzet te beëindigen. Daar dus geeft Shakespeare nog eens aan, dat uiterlijk geweld hier niet het ware, ethische middel is.

Hoe zou hem het sterven als een een droom, een ongestoorde slaap, gewenscht zijn, met een gebed te wenschen. Maar juist dat wij in dien doodslaap kunnen droomen, stemt tot aarzeling. Wie zou zulk een lot als 't zijne dulden en niet met een degenstoot einden, indien niet juist die plechtige schrik voor het hier namaals hem deed terugdeinzen. Hij heeft immers den verontrusten geest van zijn vader zien waren. Neen, dan drage hij liever 't huidig kwaad. Deze zin ligt in zijn woorden.

Door hemel en hel tot wraak gespoord, zegt hij elders zal hij handelen. Hoe? Op „wonderbare wijs!" Tijg aan't werk, mijn brein.

In deze monoloog bepaalt Hamlet de waarde van zijn Zijn in deze wereld. Gezien van af den kant der handeling, is zijn bestaan van waarde en hij maakt ze zich in een betoog voor zichzelven duidelijk: to be or not to be: that is the question! Dat is de vraag die hem bezighoudt.

En dit wijze beraad, dat hem de waarde van zijn leven deed erkennen, heeft men lafheid genoemd. Het is een domheid van hen die den tekst niet nauwkeurig lazen, zoo iets bij dezen, voor niets terugdeinzenden koenen prins ook maar te veronderstellen, Neen, Hamlet had den moed te léven, en, zoo als we nog nader zullen zien, ze voor zijn taak op te offeren en er 's wereld's schuld mee in te lossen.

Nooit is er edeler, met minder gerucht naar buiten, met minder zelfverheffing en in grooter stilzwijgendheid een grootsche taak ondernomen in een leven dat daarvan geen der vruchten zou plukken, maar niets dan jammer en ellende oogste, en zelf het liefste hem op aarde, Ophelia, prijs gaf; nooit heeft zich edeler hart ten doode gewijd. Hij geeft stervend zijn stem van Fortinbras. The rest is silence —. Zwijgen voor hem, steeds zwijgen. Alleen in monologen, in alleenspraak, mag hij zijn hart lucht geven. Horatio, zijn vriend, zijn eenige, mag voor hem spreken.

Ja, en voor den grooten Brit, die onbekommerd voor zijn na-

Sluiten