is toegevoegd aan uw favorieten.

Lexicon graecum suppletorium et dialecticum

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

(«F)po8oxdx£££ ayvai XccQaeg. Sappho 65. Cf. Bacchyl. XII 96 BI.

'EvSatda te Qo8ó[nayvv\.

pota. Vid. It'fA/Sat, (jvSict.

poMÓQ. Vid. s. v. Qvfiov.

pot'axos = Qoidiov, parvum flurnen, rivus. Passim Halaesae tit. dor. IGSI 3B2.

pójxpo?* ipócpog — rjx°s- H- Hinc Hoffm. II 135, distinguens a vulgari póp/log, explicat sapphicum (2, 11) èniQQÓ{i(SeiGi = ÈniQQOipdovGiv. Itaque yófifiog aeolice = tjotpSog sive yoïZog.

pojj-Po? (?) adiective = vagus. Herodes Atticus in Kaib. ep.

1046,93 alla fiiv ccnQÓcpaxog NéfieGig xal pójn/3og 2i\aG x co q \ xiGovxai, ötvysQciv <5è KvhvdrjGei xaxoxr/xa, ubi editor comparavit hymn. Orph. 72, 2 TtolvTtXctyxvov HXccgtoqu. — Stratoniceae inscr. CIG 2722, 10 (Kaib. ep. 1096) vneQxaxoig yuQ rifimv svi^v r'Hqr\i xal Ju | § é fi fl ij v o S a i nsQÜGag rrjv irrjGÏav | %üqiv, ubi ante Fröhnerum legebatur scil. 'Pe^rivódm. Sed suspectum habeo QÓpfSog, pro quo Herodi QSfifiog reddiderim formam notissimam.

póoq ionice = Yid. Hoffm. III 495 sqq.

pomXtov, zó demin. subst. qonaXov. Dittenb.2 588, 146 in Apollinis Delii donariis (saec. III a. C.) Qonakia II ano xvhxog. Cf. 734, 124 (jónaka övo xal &v(iiaxriQia = IC 36.

pÓXtOV = QÓitvQov. Epidaur. IE X 41 GvM.u(lóvxtg viv noiórjGai nol qónxov. Cf. Hes. qonxlov xkeiöïov. Vid. xccy%aXog. Alia dissimilationis exempla G x a n x o v — Gnr\%xqov, dvQcoxov = &vqcoxqov, q^xu = qr\XQa. poaa'coo (oïvov), rosati = godïxov s. qoolvov (sc. rosae foliis conditi).

Edicti Diocletiani versio EA 1899, 152, 19. Cf. Mommseni ed. II19. poófiozoq' (iócprifia. H. Propter mediam pro aspirata macedonicum ducit Schmidt.

poöy'A0?' TtQÓGconov. H. Laconicum aut boeoticum = qvyiog.

pOOÖÓV' QSvGxix&g. H. Item = (jvSrjv.

poöv* to i^dvGfia. Zólcov. H. Cf. Athen. II p. 68 et alibi.

po^stv. Vid. Qvcpeïv.

poay^ezoz' o qscov öxsxóg. H. Laconice de populo, ut GvQtpexóg. Ar. Lys. 179. Cf. Qvai

pó(3ov (vulgo Qvfióv)' to ènixa^nhg nag' AioksvGiv. EM 242, 3. Herodianus ap. Orionem. Nomen proprium 'Pvfia (gen.) in tit. phthiotico GD 1447, 18. Cf. (jéfijSeLv, &é^og, (jvfifiog. Voc. qv^i^og, quod atticum esse falso dicit schol. Apollo Rhod. IV 144, melius aeolicum vocat Orion 139, 8, quamvis falsissimo usus argumento. 'Pó/i(3og (subst.) habet Eur. Hel. 1378, Pind. I. III 55. O. XIII 94. Aliae formae ionicae sunt £01x05 et §a^óg. Apud Archilochum fr. 58, 4 pro Qoixóg apud schol. Theocr. IV 49 et Galenum XVIII I p. 537, 605 paifióg legunt Dio Chr. I 302 Arn. et Poll. II 193. De utroque vid. U. Baantje in Quaest. Archilocheis p. 79 sq.