Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de zaak van het arbeidende volk en deelden in zijne teleurstelling, wanneer de omstandigheden de vervulling van veler wenschen beletten. Nergens beter dan in de kringen van Patrimonium is het verstaan, wat Dr. Kuyper eenmaal in heilige vervoering voor het aangezicht des Heeren uitriep: „Ze kunnen niet wachten, geen dag en geen nacht".

Dat was de taal der diepgeroerde ziele van den man, die al zijn kracht zou besteden, om voor het arbeidende volk te verwerven, wat hij tot leniging van hun nood

onmisbaar achtte.

En met dit ideaal voor oogen ging hij voort, eene scheuring in de door hem geformeerde partij niet ontziende, om te verwezenlijken, wat komen moest.

Het fatale jaar 1894 kan alleen verklaard uit zijne trouw aan „de kleine luyden", die hij helpen wilde en helpen moest.

Dat is verstaan in de kringen van Patrimonium en vergolden met wederliefde, die tot op dezen dag door niets is geschokt. Wat ook de vijand smaalt en schimpt, de christelijke arbeiders kennen hunnen Dr. Kuyper en hebben nooit grooter terleurstelling gevoeld, dan toen in 1905 zijn ministerieele loopbaan werd afgebroken en al het werk door hem voorbereid, in zijne afwerking werd tegengehouden.

In Dr. Kuyper zag men den man, die de kracht en de gaven ontvangen had, om de groote sociale hervormingen, waar op we reeds zoolang wachten, als een masief geheel aan ons volk te schenken.

Dat heeft zoo niet mogen zijn. Tot groote schade voor de rustige ontwikkeling der sociale verhoudingen in ons land.

Langzamerhand wordt dit openbaar. Niet slechts ondei de mannen van Patrimonium, die steeds vast gestaan hebben in deze overtuiging, maar ook in breeder kringen.

Wat Dr. Kuyper als minister voor de sociale wetgeving gedaan heeft, werkt na, ook al zijn de meeste zijner ont werpen ingetrokken.

Sluiten