Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stuk" dan Kuyper. 't Oordeel van de wereld deert hem niet, of althans stellig minder dan het Kuyper doet; die voor critiek, voor sommige critiek, lang niet onkwetsbaar is. Van Houten is zich zelf genoeg en rijst, in dit wijsgeerig zelf-al, boven Kuyper die veel lof en hulde van een menigte behoeft en die, zoodra er véél critiek kwam en zeer felle, en de lasten van het ambt hem zwaarlijk drukten, schier aan zichzelf ontglipte en zwakke oogenblikken toonde waarin hij zich in een Gethsemane van eenzaamheid te voelen scheen.

Maar bij Van Houten wist een ieder ook steeds wat men aan hem had. Men mocht hem bitterlijk bestrijden maar geen sterveling die hem ooit gezien had dan met open vizier. Men wist altijd precies waarheen Van Houten wilde.

Dat besef nu had men tegenover Dr. Kuyper niet. Er bleef altijd, voor wie hem scherp en lang bespiedde, iets als een vraag: Wat zit er achter? Zegt hij alles? Of verbergt hij iets? Is 't Wahrheit of Dichtung wat hij discht.

Een wel zeer ernstige zaak, de mogelijkheid van zulk een stagen argwaan jegens 't doen en laten, 't spreken en schrijven van zoo een groot publiek persoon. Een argwaan die zóó sterk was onder Dr. Kuyper's Ministerie, dat de interpellatie over buitenlandsche zaken door de liberalen niet werd aangedurfd omdat zij gansch onzeker zich gevoelden, reeds bij voorbaat, over de betrouwelijkheid van 't antwoord.

Zulk een argwaan kruipt niet uit een redeloos gerucht omhoog. Zij vindt, reeds in zoo wijd verspreid bestaan, een zekere rechtvaardiging. En trouwens had De Standaard haar sinds jaar en dag gevoed. Geen blad in Nederland had ooit zoo fijn-perfide polemiekmethode — een methode, door een ridderlijk man als Dr. Schaepman te kaak gesteld als een afschrikkelijk voorbeeld — zoo volhardend toegepast als dat orgaan. Geen blad dorst het zóó aan (en deed het met zoo n ergerlijke vaardigheid en schittering) te spelen met de waarheid als de kat speelt met de muis, haar nu

Sluiten