Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

koning, dien zij, in strijd met den vrede van Bretigny als opperleenheer erkenden. Zoodra Charles zich sterk genoeg achtte, daagde hij Prins Eduard voor het Hof der Pairs (1369). Deze verscheen natuurlijk niet, doch de vrede was verbroken.

Thans diende het geluk de Franschen. De Engelschen, die sedert het vertrek (1371) en den daarop gevolgden dood van den Zwarten Prins (1376) zonder bekwame leiding waren, werden door du Guesclin uit geheel Frankrijk verdreven, met uitzondering van Guyenne en Calais, alwaar zij vasten voet behielden. Zelfs ondernamen de Franschen eenen tocht naar Wight, die evenwel geen blijvende voordeelen mocht opleveren.

Zoo stonden de zaken dus vrij gunstig toen Charles VI op twaalfjarigen leeftijd aan de regeering kwam (1380). *) Aan de twisten, die over voogdij en regentschap ontstaan waren, werd door het Parlement een einde gemaakt. Het droeg het regentschap op aan den hertog van Anjou, terwijl het de hertogen van Bourgondië en Bourbon met de voogdij belastte. Het bestuur van den hertog van Anjou was voor Frankrijk niet zegenrijk. Door Jeanne I, koningin van Napels, als zoon aangenomen,

Jean II le Bon

135°—Ï364

Charles V LouisId'Anjou JeandeBerry Philippe Jeanne

1364—1380 O Koning v. Napels lê Hardi

Jeanne de Bourbon 1380—1384 sedert 1363 Charles

hertog van le Mauvais Bourgondiö Koning van f 1*404 Navarra

Charles VI 3 Louis d'Orleans Louis II Jean Sans Peur

1380—1422 f 1407 K.v.Napels I4°4—I4I9

Isabeau v. Beieren 1384—1417

Catherine C Charles VII b Marie I.ouis III René Philippe le Bon.

Hendrik V 1422—1461 K.v.Napels K.v.Napels 1419—1467

1415—1422 I4I7—1434 1" 1480 ___

Hendrik VI Louis XI Charles le Hardi

1422—1461 1461—1483 J4®7 *477

Sluiten