Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de oorzaak is, dat de baring niet het normale beloop heeft. Het begrip blijft dan altijd nog relatief en moet het ook blijven. Immers de kracht der uteruscontracties, die voldoende is om het gemakkelijk rekbare ostium eener multigravida te openen, zal te kort kunnen schieten bij eene oude primigravida. Ten deele omdat het begrip relatief moet blijven en ten deele omdat het woord meer omvattend is, is het beter te spreken van weeënzwakte, dan van uterus-atonie, waarmede in den juisten zin des woords alleen het volkomen ontbreken van contracties wordt aangeduid.

Van oudsher onderscheidt men primaire en secundaire weeënzwakte, of liever spreekt men daarvan, want de grens, het onderscheid tusschen beide toestanden wordt lang niet door iedereen op dezelfde wijze gemaakt. Dit voert dan ook tot een soms wanhopige begripsverwarring in de pathologie der baring. Naar het mij voorkomt is het, zoo al niet het rationeelst, zeker toch het gemakkelijkst, dan, maar ook dan alleen, van secundaire weeënzwakte te spreken als de baarmoederspier uitgeput is door tijdens dezelfde baring voorafgegane sterke of langdurige contracties.

Alle andere gevallen behooren onder de rubriek der primaire weeënzwakte. Deze kan daarom toch op verschillende oorzaken berusten en als zoodanig moeten genoemd worden: slecht ontwikkelde baarmoedermusculatuur, algemeene lichaamszwakte , acute ziekten , sterke rekking der baarmoeder (hydramnion, gemelli), tumoren van den uterus of zijn omgeving, gevuld rectum, meer nog sterk gevulde blaas, waarbij de hardheid van den zich samentrekkenden uterus pijn in den blaasstreek veroorzaakt, welke pijn reflectorisch de contractie doet ophouden, of waarbij misschien ook een met de blaasuitzetting gepaard gaande rekking der cervix uteri de cervikaalgangliën verlamt, en eindelijk snel op elkaar volgende baringen. De laatste oorzaak treft men vooral aan, wanneer de voorafgegane baringen moeilijk geweest zijn en veel arbeid van de uterusspier geëischt hebben. Wij zullen straks zien, dat dan ook dikwijls kwalitatieve veranderingen der uteruscontracties optreden.

Sluiten