Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I.

Het gevoelen der Sabbatisten, gelijk we het in onze inleiding omschreven, dateert volstrekt niet pas uit den lateren tijd. Wel is, door de energieRe propaganda der Zevendedags-adventisten, de Sabbatistische gedachte in de 19de en 20ste eeuw zeer verbreid geworden, maar de sporen dezer opvatting reiken tot zeer ver in de geschiedenis der Christelijke Kerk terug.

Zoo wij den Apostolischen tijd, waarover straks, een oogenblik uitzonderen, blijken de eerste eeuwen ons reeds duidelijke berichten dienaangaande te geven,

In het werk van L. R. Conradi „Die Geschichte des Sabbats"1) vinden we pag. 396 e.v. daarvan een breede uiteenzetting en ook G. Veldhuijzen Sr. heeft in zijne brochure „De Zevendedags-Baptisten"2) vele gegevens uit dezen eersten tijd bijeengebracht.

Dat de invloed van het Judaisme zich in den eersten tijd der Christelijke kerk óók heeft doen gelden op het stuk van den Sabbat laat zich dan ook wel verstaan. Zelfs vinden we in de eerste eeuwen het bestaan vermeld van afzonderlijke Sabbatarische gemeenten, onder welke de z.g. „Nazarenen" het meest bekend zijn, en vond de kerk het somtijds noodig het Sabbatarische gevoelen in hare besluiten en uitspraken te bestraffen.

In den loop der volgende eeuwen werd het getal en de kracht der Sabbatariërs wel minder, althans minder bekend, maar ze verdwenen niet. De uitspraken van sommige pausen tegen hen, toonen hun bestaan zoowel in het Oosten als in het Westen.») Dat ze ook in de Westersche kerk voorkwamen, was kennelijk onder Oosterschen invloed. Daartoe wijzen we bijv. op de kruistochten, die zoo enge aanraking met het Oosten bewerkstelligden ; en daarvan spreekt ook een Kettersche secte uit de 12e

1) Hamburg 1912.'

2) Baarn, Hollandia-drukkerlj.

s) Zie: L. R. Conradi,. a.w. pag. 464 e.v.

Sluiten